Hechtingstheorie in de klinische praktijk

De hechtingstheorie, ontwikkeld door therapeut John Bowlby, probeert een kader te bieden voor de manier waarop het hechtingssysteem zich ontwikkelt, zich presenteert en verbinding maakt – en verbreekt – in onze relaties.

Baby's worden geboren met een voorgeprogrammeerde gehechtheid aan anderen om te overleven. In de menselijke evolutie hadden baby's die dicht bij hun verzorgers bleven een grotere kans om volwassen te worden (en zich vervolgens voort te planten).

Wanneer de primaire verzorgers beschikbaar zijn en reageren op de behoeften en signalen van een baby, leert de baby dat de verzorger betrouwbaar is. Hierdoor ontwikkelt het kind een gevoel van veiligheid dat de basis vormt voor het ontdekken van de wereld.

Als we opgroeien met overwegend responsieve, sociaal ingestelde en consistente verzorgers, bevordert dat over het algemeen een veilige hechting.

Als onze behoeften als kind niet worden vervuld of als we te maken krijgen met verwaarlozing, geboortetrauma, ziekte of ongunstige sociaaleconomische omstandigheden, ontwikkelen we waarschijnlijk hechtingsproblemen of -aanpassingen –– minder gezonde patronen, emoties en gedragingen die ons in staat stellen te overleven en om te gaan met minder dan ideale omstandigheden.